Hoe de tabaksindustrie uit haar as herrees
"Wij zijn veranderd. Wij maken nu deel uit van de oplossing."
Na de Master Settlement Agreement in 1998 leek de tabaksindustrie publiekelijk afgekocht. Maar achter de schermen was de industrie al bezig te muteren. Zij stierf niet uit, maar paste zich aan. Zij begreep dat overleven niet vroeg om verzet, maar om transformatie. Zo stopten tabaksbedrijven met het verdedigen van roken en begonnen de taal te spreken van schadebeperking, persoonlijke keuzevrijheid en innovatie. Ze erkenden de risico’s van roken en boden vervolgens alternatieven aan. Deze koerswijziging was strategisch, niet moreel. Door de fouten uit het verleden toe te geven, verwierf de industrie geloofwaardigheid in het heden.
Philip Morris presenteerde zichzelf voortaan als een ‘op wetenschap gebaseerd gezondheids- en welzijnsbedrijf’ en investeerde miljarden in onderzoek en ontwikkeling van rookvrije producten (Philip Morris International, 2021). De taal van de volksgezondheid werd gekaapt en innovatie werd als wapen ingezet. Dezelfde bedrijven die ooit werden beschuldigd van het doelbewust creëren en in stand houden van verslaving, beweren nu dat ze werken aan de oplossing ervan. Toch bleef het kerndoel onveranderd: nicotine, steeds opnieuw verpakt, opnieuw vormgegeven en onder een nieuwe naam verkocht. De verandering was niet ethisch.
